Եթե չեմ սխալվում, վերջին անգամ 11 տարի առաջ եմ տեսել Գեւորգին…
Կես գիշեր էր… Վերադառնում էի տուն: Աբովյան-Մոսկովյան խաչմերուկն ամայի էր: Անսպասելիորեն խավարի միջից համարյա ծիրանագույն լույսի մեջ մարմնավորվեց Գեւորգը՝ ժպիտը դեմքին: Նա կարկամած քայլերով մոտեցավ ինձ ու միանգամից զգացի, որ կարեւոր բան ունի հարղորդելու: Այդպես է լինում երբ զգում ես որ բաժակդ լցված է ու գերլցված:
Եղբայրական զրույցը կարճ էր: Բառերը մոտավոր եմ հիշում, բայց բովանդակությունն այսպիսին էր:
—Չմտածես որ խմած եմ, սկսեց նա… Պարզապես արդեն երկու գիշեր չեմ քնել: Գյումրվա Բիենալեյում էինք:
…Ընկերս ինձ համար նվագում էր տրոմբոնով ու ես իր նվագով ներշնչված նկարում էի ու ներշնչում նրան:
Խոսքով չեմ կարող արտահայտել ինչպիսի փոփոխություն է իմ մեջ կատարվում: Անգամ պարզ ու հասարակ գիծը որ քաշում եմ… հիմա տարբեր է…
Գեւորգի այդ հոգեւոր վիճակը միշտ աչքիս առաջ է, հիշեցնելով թե, առհասարակ՝ մարդ որքան երջանիկ կարող է լինել…
Ստորեւ ծանոթացեք Գեւորգ Մուրադի հերթական կենդանի կատարումը Տամբուկոյի՝ Մեքսիկայի Հարվածային Անսամբլի հետ 2007թ.: Շատ գեղեցիկ աշխատանք է.—
Նաեւ այցելեք Գեւորգ Մուրադի կայքը
